Publicidad:
Terra
La Coctelera

Categoría: Sociedad

Unos amables convecinos

Aquí os dejo un manifiesto firmado por la asociación Libertad e identidad, ¡todo un ejemplo de tolerancia racial!:

“Desde hace unos años, junto al alarmante descenso de la natalidad, nuestro país sufre una masiva invasión de gentes extrañas que amenaza con destruir y barrer por completo nuestras mismas señas de identidad, todo aquello que nos hace ser lo que somos. Se trata de un arrollador aluvión de gentes desarraigadas, venidas de los lugares más insospechados, a quienes importan un bledo nuestra historia, nuestra cultura y nuestros valores, y que incluso pretenden imponernos otras concepciones de la vida, contra las cuales ya lucharon nuestros antepasados durante siglos, y para lo cual no dudan en recurrir a la violencia terrorista (como lo demuestra el más grave atentado que haya sufrido nunca el pueblo español). La afluencia indiscriminada y masiva de inmigrantes amenaza con colapsar los servicios sociales y pone en peligro los derechos de los españoles, que en muchas ocasiones se ven relegados para dar preferencia a los recién llegados. Nuestros barrios son cada vez más inseguros. Los individuos que hace unos años se movían en las simas de la marginalidad campan hoy por sus respetos imponiendo una especie ley de la jungla a los españoles de a pie. El trabajo reporta cada vez menos beneficios reales más allá del ir tirando, y todos los que van llegando aspiran a convertirse en nuestros iguales en nuestra misma tierra, la tierra milenaria de nuestros padres y los padres de nuestros padres, por el mero hecho de haber arribado a ella de forma más o menos azarosa. Como, por mala que sea su situación aquí, siempre va a ser mejor que aquella de la que proceden, se contentan con trabajar en cualquier cosa mientras que la gente de aquí se ve obligada a aceptar lo inaceptable y encima nos dicen, no sin cinismo, que “hacen lo que no queremos hacer”. El resultado de todo esto es que cada vez somos menos libres y más esclavos en nuestra propia casa, con la excusa de ciertos problemas que nosotros jamás provocamos. “

El manifiesto completo aquí.

HIJOS DE PUTA

Que todo o mundo vexa este video, sexan sensibles ou non, porque transcurre en Barajas, en pleno centro do noso país. A situación: un senegalés deportado, átano de pes e mans, golpéano, zarandéano, inmobilízano e tápanlle a boca con espadadrapo...moi humanos todos...

"Me llamo Jalloh y estoy preso"

Conmove a historia deste inmigrante. Na miña opinión, deixa a España máis arriba de donde debe estar. Para interesados, pinchar aquí.

Enric Duran e a súa ¿"estafa"?

Imaxínome que á maioría dos lectores de este blog, que por outro lado a estas alturas imaxino que son ben poucos, non sabrán quen é Enric Duran. Este xove de 33 anos é un conocido activista antisistema catalán. Podemos topar unha entrevista dose de declaración de principios pinchando aquí.

Que foi o que levou a este completo desconocido a estar no centro da actualidade? Pois nada menos que estafar á banca 492.000 euros. A través de enpresas ficticias e nóminas falsas conseguiu créditos de 39 entidades bancarias diferentes. O diñeiro que obtivo dedicouno a dúas cousas; primeiro, á publicación dunha revista na que explicaba todo o proceso para conseguir o diñeiro; e segundo, a fondos de organizacións anti-sistema. Para el esta acción que a policía describe como delito non é máis que unha forma de protesta social e unha alternativa á crise e ó endeudamento.

Pois ben, despóis de levar a cavo esta "fazaña", Enirc Duran decidiu emigrar unha temporada a Sudamérica para esperar a que se calmasen as augas. Sen embargo, voltou para Barcelona fai uns días, para participar en actividades antisistema e para rebentar a crise. Sen embargo, o proceso xudicial aberto contra el por parte dos bancos fixo que os mossos d´escuadra de Cataluña o detiveran, pasando a noite do 17 de maio en prisión. Despóis disto pasou a disposición xudicial, onde o xuez, por precaución, xa que non se conoce o paradeiro do diñeiro oficialmente, decretou prisión sen fianza. Un mal final para outra forma de ver o sistema.

Agora o que nos toca preguntar é se este xove merecía a carcel, ou polo contrario é un visionario ó que debemos de apoiar. Pola miña parte teño ben clara a resposta, pero non a citarei.

Política de sobremesa

En una comida familiar a la que acudí el otro día estábamos arreglando el mundo en cinco minutos mientras tomábamos un café, cuando salió a conversación el que me imagino archiconocido tema de la crisis. Como es costumbre en estos casos, las opiniones no iban más allá de criticar o apoyar las medidas de este o aquel gobierno. En esas estábamos cuando recordé una entrevista que leí hace apenas una semana en El País, en la que el filólogo, filósofo y activista político Noam Chomsky hacía un par de menciones a el tema en cuestión. Entre sus aportaciones me llamaron la atención dos cuestiones en las que hizo hincapié: Primero, que curiosamente las medidas anunciadas por Barack Obama para solucionar la crisis son completamente contrarias a las recomendadas por el FMI y el Banco Mundial para que los países subdesarrollados salgan de su situación. Y segunda, que con la actual coyuntura económica, nadie se acuerda ya de la verdadera crisis por la que atraviesa el mundo; que hay mil millones de personas al borde de la muerte por inanición.
Me parece increíble, y así se lo hice saber a mis familiares, que nos preocupe más, asombrosa y desmesuradamente más, la crisis que afecta a un sistema económico, el capitalismo, que ya nos ha demostrado en más de una ocasión que las crisis son parte de su funcionamiento natural, que la crisis que nos afecta a todos, en conjunto, como raza, a la humanidad. Millones de personas viven bajo el umbral de la miseria, masacradas por el hambre, víctimas de cruentas guerras y mortales epidemias, pero esto es algo que, curiosamente, no se lee en los periódicos occidentales, sino en los periódicos de los países más pobres.
Aquellos políticos, pensadores, filósofos, intelectuales... y, en resumen, cualquier miembro de la inteliguentsia que se atreva a sacar estos temas a debate, está en mi opinión condenado al ostracismo por parte de aquellos que mantienen en sus manos el poder. Ésta es la situación de Noam Chomsky en los EEUU, y la situación de muchos otros como él que por menos conocidos a la mayoría ni nos suenan. Al menos a mi, todo esto me da para pensar, y mucho. ¿A vosotros?