Publicidad:
Terra
La Coctelera

García Márquez no deja de escribir

Y me alegro de ello! Y es que para mí el colombiano es uno de mis autores favoritos. Llegué a él no hace demasiado tiempo, el género que más cultivaba hasta hace poco era la épica, y a través de una profesora del instituto. El primer libro que leí de él fue Crónica de una muerte anunciada, lectura básica de 2º de  Bachiller, pero desde luego a mi no me parece el mejor, y es que no recuerdo haberme reído tanto con ningún otro libro como con Cien años de soledad, para mí su mejor obra. Pero me voy por las ramas. El asunto que me ocupa es otro.

Hace unos días, La Tercera, un periódico latino, anunciaba los temores de la editora y el biógrafo de el autor, que creían que Márquez no volvería a publicar nunca más. Estos rumores estaban basados en las declaraciones del escritor, que aseguraba que cada vez le costaba más escribir libros. Sin embargo, los periódicos de ayer afirmaban lo contrario. Márquez, en una entrevista en la que solo accedió a responder a dos preguntas, no solo negó que había dejado la escritura, sino que afirmó que no hacía más que eso, escribir. De hecho, es posible que este año vea la luz una nueva novela de temática romántica por parte del escritor. Bien por él.

Curiosidades

Antes de nada, aclarar que o cambio de imaxe do meu blog débese en gran parte a unha recomendación non explícita de unha profesora miña. Textualmente, o anterior diseño foi calificado de "feo"

O que me ocupa oxe é un breve paréntesis. Navegando pola rede, pode un topar calquer cousa. O meu último descubrimento foi este contrato de bloger, moi curioso, e do que espero que disfruten tanto como eu.

Falando de outro tema, os medios de comunicación en Oriente dan casi por sentado unha posible invasión de Israel a Irán. Máis guerras..e eso que estamos en crise, ou quizáis porque estamos en crise. O máis curioso é que nos medios españois todavía non lin nada.

Enric Duran e a súa ¿"estafa"?

Imaxínome que á maioría dos lectores de este blog, que por outro lado a estas alturas imaxino que son ben poucos, non sabrán quen é Enric Duran. Este xove de 33 anos é un conocido activista antisistema catalán. Podemos topar unha entrevista dose de declaración de principios pinchando aquí.

Que foi o que levou a este completo desconocido a estar no centro da actualidade? Pois nada menos que estafar á banca 492.000 euros. A través de enpresas ficticias e nóminas falsas conseguiu créditos de 39 entidades bancarias diferentes. O diñeiro que obtivo dedicouno a dúas cousas; primeiro, á publicación dunha revista na que explicaba todo o proceso para conseguir o diñeiro; e segundo, a fondos de organizacións anti-sistema. Para el esta acción que a policía describe como delito non é máis que unha forma de protesta social e unha alternativa á crise e ó endeudamento.

Pois ben, despóis de levar a cavo esta "fazaña", Enirc Duran decidiu emigrar unha temporada a Sudamérica para esperar a que se calmasen as augas. Sen embargo, voltou para Barcelona fai uns días, para participar en actividades antisistema e para rebentar a crise. Sen embargo, o proceso xudicial aberto contra el por parte dos bancos fixo que os mossos d´escuadra de Cataluña o detiveran, pasando a noite do 17 de maio en prisión. Despóis disto pasou a disposición xudicial, onde o xuez, por precaución, xa que non se conoce o paradeiro do diñeiro oficialmente, decretou prisión sen fianza. Un mal final para outra forma de ver o sistema.

Agora o que nos toca preguntar é se este xove merecía a carcel, ou polo contrario é un visionario ó que debemos de apoiar. Pola miña parte teño ben clara a resposta, pero non a citarei.

De Telefónica, R e esas cousas

Recién chegado do San Pepe de Coruña, e afincado no cómodo sofá da miña casa escribo brevemente sobre algo que me leva chamando a atención dende fai unha temporada. Recordo o primeiro router wifi que tivemos na casa, de telefónica, igual que agora. Tiña unha conexión lenta, inestable e un precio bastante "desorbitado", por iso, e a pesar das sucesivas subidas de ancho de banda, nunca me pareceu que Telefónica funcionara moi ben. De ahí que cando me transladei a Pontevedra, donde no piso xa podíamos ter unha conexión por cable con R me sorprendera, e gratamente, que, polo mesmo prezo que pon Telefónica, R proporcionara unha conexión moito máis fiable e moi rápida. Sen embargo, de fai uns meses a aquí, parece que Telefónica está notando unha desbandada xeral de clientes hacia a mellor calidade de R, ou hacia a maior asequibilidade de outras empresas, xa que agora teño tamén aquí en Cuntis unha conexión digna de mención. Podemos ter dous ou tres ordenadores conectados sen necesidade de esperar anos para cargar o Tuenti...Un punto, o primeiro quizáis, para Telefónica.

"Software democrático"

 

 Inmersos en un mundo informático dominado principalmente polo software desarroiado maioritariamente porMicrosoft Windows, e, en segundo lugar, por Mac OS, unha pequena corriente alternativa surxe ó redor dunha figura pouco conocida nos círculos alleos á informática: Richard Stallman, o mesías do software democrático.

    Pero, que é o software democratico? Según Stallman para que un software sexa democrático debe cumplir catro requisitos: Debe permitir ao usuario utilizar o programa como desexe; estudalo e adaptao; dar a opción de axudar ap próximo distribuíndo copias e de beneficiar á comunidade repartindo versións modificadas. Obviamente, estas características exclúen a Microsoft Windows e Mac OS, xa que ningún de estes sistemas operativos permiten distribuír copias. Por iso, e para solucionar esta "dictadura" informática, Stallman e o seu equipo desarroiou un software que cumplira os requisitos "democráticos"; este foi coñecido como GNU, un sistema operativo que foi completado por un estudiante finlandés, Linus Torvalds, e que pasou a chamarse GNU/Linux, ou mundialmente coñecido simplemente como Linux.

     Cada vez son máis os desarroiadores de software que apostan por apoiar este sistema libre, no que cada quen é libre de modificar o código fuente. Xa non son descoñecidas as distintas administracións que optan por un sistema que podríamos calificar de menos sectario caMicrosoft Windows e Mac OS. A pesar de todo, e das incríbles vantaxes que ofrece un software libre, GNU/Linux non ocupa máis do 2% do mercado. Isto débese sen dúbida á menor rendabilidade económica do sistema, que non permite invertir en publicidade o suficiente como para estar á altura de Windows e Mac OS, sen embargo, seguro que a Bill Gates e Steve Jobs de vez en cando lles entra un pequeno resquemor ó lembrarse de que existe quen, e cada vez máis, desafía o seu oligopolio.

     GNU/Linux é, a fin de contas, unha alternativa que debemos de ter en conta á hora de pensar en qué tipo de sistema operativo queremos para o noso ordenador. GNU/Linux é unha saída, un respiro, que quizáis nos poida facer máis viable o acceso á informática, algo indispensable en este mundo.

 

Política de sobremesa

En una comida familiar a la que acudí el otro día estábamos arreglando el mundo en cinco minutos mientras tomábamos un café, cuando salió a conversación el que me imagino archiconocido tema de la crisis. Como es costumbre en estos casos, las opiniones no iban más allá de criticar o apoyar las medidas de este o aquel gobierno. En esas estábamos cuando recordé una entrevista que leí hace apenas una semana en El País, en la que el filólogo, filósofo y activista político Noam Chomsky hacía un par de menciones a el tema en cuestión. Entre sus aportaciones me llamaron la atención dos cuestiones en las que hizo hincapié: Primero, que curiosamente las medidas anunciadas por Barack Obama para solucionar la crisis son completamente contrarias a las recomendadas por el FMI y el Banco Mundial para que los países subdesarrollados salgan de su situación. Y segunda, que con la actual coyuntura económica, nadie se acuerda ya de la verdadera crisis por la que atraviesa el mundo; que hay mil millones de personas al borde de la muerte por inanición.
Me parece increíble, y así se lo hice saber a mis familiares, que nos preocupe más, asombrosa y desmesuradamente más, la crisis que afecta a un sistema económico, el capitalismo, que ya nos ha demostrado en más de una ocasión que las crisis son parte de su funcionamiento natural, que la crisis que nos afecta a todos, en conjunto, como raza, a la humanidad. Millones de personas viven bajo el umbral de la miseria, masacradas por el hambre, víctimas de cruentas guerras y mortales epidemias, pero esto es algo que, curiosamente, no se lee en los periódicos occidentales, sino en los periódicos de los países más pobres.
Aquellos políticos, pensadores, filósofos, intelectuales... y, en resumen, cualquier miembro de la inteliguentsia que se atreva a sacar estos temas a debate, está en mi opinión condenado al ostracismo por parte de aquellos que mantienen en sus manos el poder. Ésta es la situación de Noam Chomsky en los EEUU, y la situación de muchos otros como él que por menos conocidos a la mayoría ni nos suenan. Al menos a mi, todo esto me da para pensar, y mucho. ¿A vosotros?

SINCERIDADE

Creo que para a miña primeira publicación en este blog debo de facer uso da sinceridade. Así pois, confeso, este blog nace casi exclusivamente para unha asignatura. Non digo que non sentira algunha vez a chamada da rede, pero nunca me tentara tanto como para comezar a publicar en un blog. Quizáis sexa apropiado decir que este blog, como estou seguro que son os da maioría da clase, nace por obligación.

A asignatura en cuestión, deseño e composición visual en prensa, pídenos que nos centremos en temas referidos a comunicación, xa sexa publicidade, márketing ou rrpp, sen embargo, déixannos certa libertade temática que eu non penso dubidar en aprobeitar. En este blog publicarei reflexións de corte persoal, quizáis consiga darlles certo aire comunicativo que se acorde máis coa asignatura.

Esta pequena declaración de principios remata aquí. Non quero excederme na miña presentación, e tampouco quero aburrirvos, que para iso xa terei tempo de sobra, e de todas formas, e para volver a ser sinceiro, oxe en teoría teño que comezar a publicar xa en serio, así que o máis probable é que non me botedes de menos!

Atentamente: Jaime